Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
  • 2
Hop Paardje Hop
Topic Started: Nov 11 2010, 05:12 PM (1,536 Views)
Adora Cadwell
Member Avatar


Het was zo natuurlijk en relaxed om naast James in de trein te zitten. De gesprekken waren als vanouds. De jongen deed haar schaterlachen en ontspannen door haar alleen maar aan te kijken. Hun handen nog steeds in elkaar gevouwen en het contact natuurlijk en helemaal niet ongemakkelijk. Alles waar Adora bang voor was geweest, dat hun vriendschap was veranderd, bleek helemaal nergens op te slaan. Het was nog steeds hetzelfde, nog steeds vertrouwd. Adora glimlachte om iets wat James zei, tot het tot haar doordrong wat hij precies had gezegd. Iets over de trein? Heh?

De jongen naast haar keek verbaasd om zich heen. “Hoe is het mogelijk?” zei hij. “We zijn er al! Ik heb het gevoel alsof we net tien minuten geleden vertrokken zijn!” Adora knikte terwijl ze verbaasd naar buiten keek, en ja inderdaad, het perron van zweinsveld gleed langzaam voorbij. James begon opeens te blozen en Adora keek hem een beetje nieuwsgierig aan. “We…ehm…ik…ehm…gewaden aan.” Adora keek naar beneden en zag inderdaad niet het bekende grijze uniform met de gele stropdas, maar gewoon haar eigen zomerkleding. “Oeps…” mompelde ze zachtjes.

Even overwoog het meisje om naar een lege coupé te zoeken, maar besloot dat dat teveel gedoe zou zijn. Ze waren al aangekomen op zweinsveld dus moest ze zich zo snel mogelijk zien om te kleden, en naar een lege plek hobbelen stond niet echt in de planning. James keek van zijn koffer naar haar en weer terug, terwijl ze hem diep in gedachten aan bleef staren. Zich nu omkleden? Was het niet… Raar? Hij was haar beste vriend ja, maar hij was ook een JONGEN. En… Tsja… Dat zei het wel zo’n beetje…

Zonder iets te zeggen pakte James zijn spullen en keerde zich om. Even dacht Adora dat hij weg zou lopen, maar hij pakte zijn kleren uit zijn koffer. Blozend draaide het meisje zich om en met trillende handen trok ze zo snel mogelijk haar uniform aan. Gelukkig had ze een rokje en kon ze haar schoenen aanhouden, en kostte het allemaal veel minder tijd. Ze was in een halve seconde klaar en wist eigenlijk niet waar ze zich druk om had gemaakt. Ze keek op en staarde naar haar reflectie in het raam. Wacht… Haar reflectie? Ze staarde naar zichzelf in het spiegelende oppervlak en toen naar de jongen, die nog steeds met zijn rug naar haar toe stond. Ze stak haar arm achteruit en tikte hem aan.

Ze draaiden bijna tegelijk om. Adora streek met haar mouw over de klassenoudsten badge die op haar borst prijkte. Ze was er zo trots op dat ze hem ’s nachts bewaarde in een sieradendoosje speciaal gekocht voor het plaatje metaal met de glimmende K. “Wow, Adora!” riep James. “Gefeliciteerd! Dat wist ik nog helemaal niet!” Adora lachte, en de reflectie was alweer vergeten. Vrolijk begon ze te babbelen over haar klassenoudsten taken en hoe ze klassenoudste was geworden ongeveer op hetzelfde moment als dat zijn vader hoofd van huffelpuf was geworden. James pakte haar hand en leidde haar uit de trein.

De twee liepen naar de koetsen die zichzelf trokken. Naja, zichzelf trokken, in een boek had Adora gelezen dat onzichtbare paarden ze trokken, maar dat geloofde ze niet. Onzichtbare paarden haar neus. De twee vrienden klommen in de koets, Adora eerst, omdat James er zo’n toneelstuk van maakte. Ze schaterlachte om het gedoe en plofte neer naast het raam. Adora besefte zich toen dat ze nog geen enkele andere persoon langs had zien komen en ze liet de deur openstaan. Misschien kwamen er wel mensen bij ze in de koets zitten.

De eerste persoon die erbij kwam zitten was Stephen. Kleine Stephen die Adora altijd zo aan het lachen maakte. Hij praatte snel, te snel, maar het was niet storend. Het was zelfs wel grappig. Hij had met zich een heel klein uiltje meegenomen. Het was een Oehoe, net zo groot als Smosh was geweest toen ze hem net had gekregen, op haar negende verjaardag. Smosh was nu groot, een volgroeide Oehoe. Stephen vertelde over het uiltje en Adora werd meteen enthousiast. “Ik heb ook een Oehoe! Hij heet Smosh en het duurt niet zo lang voor ze kunnen vliegen hoor. Ze kunnen dan nog niks dragen, maar dat komt wel goed!”



+3
Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 02:30 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Stephen Roark
Member Avatar


Stephen zag hoe de ogen van het meisje voor hem oplichtten. Hij was blij dat Adora zo vrolijk was en dat ze best met hem wilde praten, vooral omdat hij haar niet zo goed kende. “Ik heb ook een Oehoe! Hij heet Smosh en het duurt niet zo lang voor ze kunnen vliegen hoor. Ze kunnen dan nog niks dragen, maar dat komt wel goed!” Stephen knikte vrolijk en grinnikte. "Smosh?" Hij vond het een grappige naam en vroeg zich af hoe ze die had verzonnen. "Da's een geinige naam..." Hij keek naar het kleine beestje dat nu een uiltje knapte. Hopelijk bleef ze ook zo rustig wanneer de koetsen gingen rijden. "Ik heb nog geen naam voor mijn uiltje, ik kon de hele zomer niets verzinnen en mijn zusje kwam alleen maar met gekke meisjesachtige namen." Stephen glimlachte terwijl het uiltje met haar ogen gesloten een stukje naar links verschoof op haar stokje. "Het moet iets stoers zijn. Natuurlijk wel een meisjesnaam, maar dan een coole."

Stephen keek Adora aan met een blik die wilde zeggen: 'Jij bent toch een meisje? Weet jij geen meisjesnamen?' Hij durfde het haar echter niet te vragen. James kende hij al wat beter, maar eigenlijk realiseerde Stephen zich dat hij nog nooit een gesprek gevoerd had met Adora. Even ging zijn blik naar James, maar hij wist het nog niet zeker. Stephen beet op zijn lip en keek uit het raam. Misschien was er buiten wel iets dat hem aan een leuke naam deed denken. Nee, alleen de oranjerode avondschemer van de ondergaande zon, veel grote oude bomen en het diepe duistere meer in de verte. Dat was alles. Stephen dacht aan meneer Wenlock die hij daarnet buiten bij een koets bezig had gezien. Meer tegen zichzelf dan tegen zijn gezelschap mompelde hij zijn verwarring. "Wat zou hij daarbuiten aan het doen zijn zonder paarden? Hoe moeten we nu voor uit komen?" Stephen schuddde zijn hoofd en haalde zijn schouders op. "Het zal wel..."

Naast hem had het uiltje haar ogen weer open, blijkbaar kon ze toch niet goed slapen in de koets, dat was ook niet zo gek, uilen waren nachtdieren en het was al avond. Stephen zou laat in de ochtend ook geen dutje kunnen gaan doen. Alhoewel... Het uiltje keek hem aan, haar oranje ogen stelden de vraag die hij eerst niet over zijn lippen kon krijgen. Nu keek hij James en Adora weer aan. "Jullie weten zeker geen leuke naam?" Dat klonk vreemd. "Ik bedoel natuurlijk niet dat jullie zeker geen leuke naam weten.. ik bedoel, het is vast niet zo dat... ehm... het zou sterk zijn als jullie nu..." Stephen kwam niet uit zijn woorden. "Even terugspoelen." Stephen grijnsde en maakte een terugspoelgebaar, iets wat zijn vader altijd deed als hij zich had versproken. Papa maakte er altijd een grappig terugspoelgeluid bij, maar dat leek Stephen niet erg gepast. Hij glimlachte en stak zijn wijsvinger door de tralies van de kooi. "Weten jullie nog een leuke naam, toevallig?"


+3
Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 02:32 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Sid Vicious
Member Avatar


"Nee ik ben hier niet, nou goed."Begon ze tegen Sid. 'Maandelijkse periode ofzo?' dacht Sid terwijl hij haar nog steeds aankeek. "Dank je Sid." Ging ze verder. Ze sloeg ineens om. Hij schudde zijn hoofd lichtjes. "Nee dat weet ik. Deed je nou maar eens wat." begon ze weer terwijl sid zijn wenkbrauwen optrok. "Ik doe toch genoeg?" antwoordde hij terug. "Like.. Ik doe veel, ik doe me huiswerk en echt alles" Hij knikte terwijl hij Selene aankeek. "Vertel me dan maar wat ik meer moet doen" Hij sloot zijn ogen. "En nog bedankt dat je het voor me opnam in de trein eh, maar ik kan Kay heus wel aan! Als hij mijn arm wil afhakken, hakt dat nieuwe schoolhoofd vast zijn arm af" Hij grinnikte terwijl hij Selene's badge nog eens goed bekeek. Met een school oog keek hij naar de andere jongen in de koets die waarschijnlijk mee zat te luisteren. "En ja, als Kay me wil vermoorden dan gaat hij z'n gang maar." Terwijl hij naar buiten keek, waar het behoorlijk donker was. "Hoe worden deze koetsen trouwens getrokken? je ziet geen enkel beest of wat dan ook" Sid vroeg zich gelijk alweer wat dingen af terwijl het schooljaar net begonnen was.


OOC: OUT OF INSPI!
Edited by Sid Vicious, Nov 16 2010, 10:44 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Selene Raven
Member Avatar


Selene rolde met haar ogen toen de jongen antwoordde. Ja hij deed genoeg, als hij een Raaf was geweest. Gedroeg de jongen zich maar eens als een Zwad. Hij zou toch niet voor niets in Zwadderich zijn gesorteerd?

Ze voelde hoe Sid's grijs groene ogen haar aanstaarden, terwijl hij haar vroeg hoe hij zich dan moest gedragen. De nieuwe KO dacht na. Eigenlijk wilde ze hem wel helpen, niet alleen voor hem maar ook voor haar. Dan had ze tenminste iets om te doen. Iets waar ze niet bang hoefde te zijn om af gezeken te worden.

Een kleine grijns verscheen op haar gezicht, deze verdween echter gelijk toen de tweedejaars over Kay begon. "En nog bedankt dat je het voor me opnam in de trein eh, maar ik kan Kay heus wel aan! Als hij mijn arm wil afhakken, hakt dat nieuwe schoolhoofd vast zijn arm af"

Inwendig rilde Selene nu ze terug dacht aan het voorval in de trein. De blik in Kay's ogen was er een geweest waar ze nog nachten nachtmerries van zou hebben. Ze had de jongen nog nooit zo kwaad gezien!
Het meisje hervond zichzelf en snoof. 'Denk je nou werkelijk dat jij het zou hebben gewonnen van Kay? Of heb je niet mee gekregen hoe hij op mij reageerde?'
Ze had niet mee gekregen dat de jongen had liggen slapen tijdens de ruzie.

'Maar als je wilt dat ik je uitleg hoe je je moet gedragen, wil ik dat best doen.'
Ze keek de jongen met een knipoog aan. 'Ik zal je wel een avond bijles geven.' Grapte ze, maar haar blik was serieus.
Offline Profile Goto Top
 
Ellen Quirk
Member Avatar


Met een gevoel van opwinding voelde Ellen hoe de trein plotseling tot stilstand kwam. De treinreis had voor haar gevoel eeuwen geduurd. Ze kon niet wachten om weer op Zweinstein te zijn. Ze miste de torens, de bewegende trappen, de pratende schilderijen, het Verboden Bos. Ze miste haar afdelingsgenoten, haar vrienden, de leerlingenkamer, ze miste zelfs de lessen en de leraren. De vakantie was fijn geweest nu ze closer was met haar moeder en zelfs haar zusjes enige interesse in de toverwereld schenen te tonen. Maar toch had ze de hele vakantie lang uitgekeken naar haar terugkeer op Zweinstein. Zonder verder nog op het gedoe om haar heen van de andere leerlingen te letten greep ze de mand van Cleo, die met de minuut gestrester werd, en baande ze zich een weg naar de uitgang. Het afstapje was geen probleem en toen stond ze eindelijk weer op het perron. Het begon al avond te worden en de lucht zag er schitterend uit. Met een gevoel van opluchting keek ze naar de torens in de verte. Nee, het was geen opluchting. Dit was het gevoel van thuiskomen.

Ze kon niemand vinden in de menigte van druk pratende leerlingen en dus besloot ze zuchtend naar de koetsen te gaan. Om de een of andere reden was ze blij dat ze de Terzielers niet kon zien die de koetsen trokken. Ze had toch niemand zien sterven?
De koetsen begonnen al aardig vol te stromen en Ellen probeerde er eentje te vinden waar bekende mensen in zaten. Ze liep net langs een koets waar al mensen in zaten toen ze plotseling iemand herkende. Een glinstering van blond haar...
"Adora!" gilde ze opgewonden. Ze klom onmiddelijk in de koets en keek vol blijdschap naar de nu niet meer zo kleine Huffelpufster. "James!" riep ze toen ze haar afdelingsgenoot zag zitten. "Ik ben zo blij jullie weer te zien! Hoe was jullie vakantie? Is alles goed met jullie?" Haar blik viel op een kleine Griffoendor die zojuist nog rap aan het praten was geweest. "Hoi," zei ze ademloos van haar geratel van daarnet. "Ik ben Ellen." Ze ging op de bank zitten en keek hen vrolijk aan.
Offline Profile Goto Top
 
Adora Cadwell
Member Avatar


Stephen complimenteerde de huffel met de naam die ze haar uil had gegeven en ze straalde. Meestal keek ze rare blikken door de naam die ze haar trouwe huisdier had gegeven, het was immers niet de meest standaard naam ooit. De meeste mensen noemden hun huisdier naar een familielid of een beroemd historisch persoon, maar Adora niet. Ze koos Smosh, het raarste wat ze had kunnen bedenken. Stephen vertelde dat hij nog geen naam had voor zijn kleine uiltje. “Het moet iets stoers zijn. Natuurlijk wel een meisjesnaam, maar dan een coole.” Adora grinnikte alleen maar, het gebruik van ‘meisjesnaam’ uit Stephens mond klonk zo schattig, alsof een meisje een alien was van een andere planeet.

Stephen staarde uit het raam, alsof hij wachtte tot de paarden voor de koets gespannen zouden worden. Adora vond het grappig en vertelde hem dus niet dat dat niet zou gebeuren. Even twijfelde ze of ze de deur dicht zou trekken, maar ze zag dat er nog steeds mensen van de trein naar de koetsen liepen en ze hoopte dat er nog een vriendin aan zou sluiten voordat het echt tijd zou worden om te vertrekken. Adora tuurde uit het gat van de deur terwijl ze weer James zijn hand greep. Het was een automatisme geworden, het voelde veilig.

Stephen doorbrak de stilte. “Jullie weten zeker geen leuke naam?” Stephen begon zich als een gek uit te leggen, maar Adora had het al begrepen. Haar brein begon op volle toeren te draaien, terwijl ze Stephen nog steeds lachend aankeek. “Even terugspoelen.” Stephen maakte een grappig gebaar met zijn armen. Terugspoelen, duidelijk iets dreuzeligs. “Weten jullie nog een leuke naam, toevallig?” Adora trok even een bedenkelijk hoofd om te demonstreren dat ze wel degelijk aan het nadenken was en niet zomaar domweg voor zich uit zat te staren. “Even denken…” mompelde het kleine blonde meisje.

Op dat moment vloog de deur van de koets een stukje verder open. Een blauw ding kwam de koets binnen stuiteren. “Adora!” riep het meisje. “James!” vervolgde ze. Even was Adora totaal van haar stuk, maar ze herkende het meisje al snel. Ellen! Ze informeerde naar hun vakanties en stelde zichzelf voor aan Stephen. “Ellen!” riep Adora nu blij, terwijl ze James losliet en het meisje om de hals vloog. “Hoe was jouw vakantie?” Opmerkend dat ze Stephens vraag bijna was vergeten riep ze, voor de grap, “Wacht even! Even terug spoelen.” Ze maakte het terugspoel gebaar. “Laten we eerst jouw vraag beantwoorden Stephen, voordat ik het spannende verhaal van mijn vakantie aan Ellen vertel.” Ze lachte even naar James, die ze vaak had gezien deze zomer. Ze sloeg de deur van de koets dicht, wetend dat het karretje nu snel zou gaan bewegen.


+2
Edited by Alaric Creed, Dec 21 2010, 02:33 PM.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Free Forums. Reliable service with over 8 years of experience.
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
  • 2

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +